Kategorie blog
Chmura tagów
Promocje

Postaw mi kawę na buycoffee.to

Genetyczne uwarunkowania otyłości

Genetyczne uwarunkowania otyłości

Genetyczne czynniki ryzyka otyłości - polimorfizmy genetyczne i mutacje

Otyłość jest chorobą złożoną, w której na rozwój choroby wpływają czynniki genetyczne i środowiskowe. Badania genetyczne wykazały, że otyłość ma silne podłoże genetyczne, a mutacje lub polimorfizmy genetyczne są jednymi z czynników ryzyka jej wystąpienia.

Polimorfizmy genetyczne to zmienność w sekwencji DNA, która występuje z częstotliwością powyżej 1% w populacji. Polimorfizmy te mogą wpływać na ekspresję genów, funkcję białek lub interakcje między nimi. Mutacje natomiast są zmianami w sekwencji DNA, które wpływają na funkcjonowanie danego genu lub białka.

Istnieją liczne badania, które potwierdzają rolę genów w rozwoju otyłości. Jednym z przykładów jest badanie przeprowadzone na populacji dzieci w wieku 3-11 lat, w którym stwierdzono, że geny związane z regulacją masy ciała mają wpływ na rozwój otyłości u dzieci. Innym przykładem jest badanie na populacji dorosłych, które wykazało, że mutacje w genie FTO zwiększają ryzyko otyłości.

Innym genem związanym z otyłością jest gen MC4R (ang. melanocortin 4 receptor), który wpływa na regulację apetytu poprzez kontrolowanie wydzielania hormonu greliny i leptyny. Mutacje w tym genie są związane z wysokim ryzykiem wystąpienia otyłości u ludzi.

Polimorfizm genów FTO

Gen FTO koduje białko o nieznanej funkcji, ale badania wykazały, że jego polimorfizm może wpływać na ryzyko wystąpienia otyłości. Badania wykazały, że niektóre warianty alleli FTO mogą zwiększać apetyt i zmniejszać uczucie sytości, co prowadzi do nadmiernej podaży kalorii i zwiększonej masy ciała. Ponadto, polimorfizm FTO może wpływać na poziom insuliny i glukozy we krwi oraz na regulację metabolizmu lipidów. Wpływ polimorfizmu FTO na ryzyko otyłości jest uzależniony od środowiska, w którym jednostka żyje, w tym od diety i aktywności fizycznej.

Polimorfizm genów MC4R

Gen MC4R koduje receptor melanokortynowy 4, który jest odpowiedzialny za regulację uczucia głodu i sytości. Badania wykazały, że polimorfizm genów MC4R może wpływać na ryzyko wystąpienia otyłości. Niektóre warianty alleli MC4R mogą zwiększać apetyt i zmniejszać uczucie sytości, co prowadzi do nadmiernej podaży kalorii i zwiększonej masy ciała. Polimorfizm MC4R może również wpływać na poziom insuliny i glukozy we krwi oraz na regulację metabolizmu lipidów. Wpływ polimorfizmu MC4R na ryzyko otyłości jest również uzależniony od środowiska, w którym jednostka żyje, w tym od diety i aktywności fizycznej.

Polimorfizm genów INSIG2

INSIG2 to gen, który reguluje metabolizm lipidów i wpływa na gospodarkę energetyczną organizmu. Polimorfizm INSIG2 jest jednym z najczęściej badanych w kontekście otyłości. Wiele badań wykazało, że polimorfizm ten może wpływać na ryzyko rozwoju otyłości i poziom tkanki tłuszczowej u ludzi. Polimorfizm INSIG2 jest związany z obniżoną czułością organizmu na insulinę oraz zwiększoną akumulacją tłuszczu w organizmie. Jednakże, nie jest jednoznacznie potwierdzone, że polimorfizm ten jest bezpośrednią przyczyną otyłości, ponieważ rola innych czynników, takich jak dieta i styl życia, również jest ważna w rozwoju tej choroby.

Mutacja w genie LEPR

LEPR to gen kodujący receptor dla hormonu leptyny, który reguluje apetyt i metabolizm energetyczny organizmu. Mutacje w genie LEPR mogą wpływać na funkcjonowanie receptorów leptyny, co z kolei może prowadzić do zaburzeń w regulacji masy ciała i rozwoju otyłości. Mutacje w genie LEPR są rzadkimi przyczynami otyłości, ale ich wpływ na rozwój choroby jest dobrze udokumentowany. Mutacje te mogą powodować zmniejszoną czułość na działanie leptyny i prowadzić do wzrostu apetytu oraz spowolnienia metabolizmu.

Mutacja w genie POMC

POMC to gen kodujący pro-opiomelanokortynę, prekursor dla hormonów regulujących apetyt i metabolizm energetyczny organizmu. Mutacje w genie POMC mogą wpłynąć na funkcjonowanie hormonów związanych z regulacją masy ciała i prowadzić do zaburzeń w metabolizmie oraz rozwoju otyłości. Mutacje w genie POMC są rzadkimi przyczynami otyłości, ale ich wpływ na rozwój choroby jest dobrze udokumentowany. Mutacje te mogą prowadzić do zmniejszonej produkcji hormonów związanych z regulacją apetytu i metabolizmem, co z kolei może prowadzić do wzrostu apetytu oraz spowolnienia metabolizmu.

Badania genetyczne pozwalają na identyfikację czynników ryzyka otyłości u osób, które jeszcze nie wykazują objawów choroby. Przeprowadzenie badań genetycznych może pomóc w określeniu indywidualnego ryzyka rozwoju otyłości oraz w podejmowaniu odpowiednich działań profilaktycznych. Jednym z przykładów takiego badania jest analiza genów związanych z otyłością, która pozwala na określenie indywidualnego ryzyka rozwoju otyłości oraz na dobór odpowiedniej diety i aktywności fizycznej.

Wniosek jest taki, że polimorfizmy genetyczne i mutacje stanowią ważny czynnik ryzyka rozwoju otyłości. Badania genetyczne pozwalają na identyfikację indywidualnych czynników ryzyka oraz na podjęcie odpowiednich działań profilaktycznych, co może być kluczowe w zapobieganiu i leczeniu otyłości.

Możliwości przeprowadzenia badań genetycznych dla predykcyjnej diagnostyki otyłości

Predykcyjna diagnostyka otyłości polega na przeprowadzeniu badań genetycznych w celu określenia ryzyka rozwoju otyłości u danego pacjenta. Przy użyciu badań genetycznych można określić, czy pacjent ma genetyczne predyspozycje do otyłości i jakie jest jego ryzyko rozwoju tej choroby. Badania genetyczne przeprowadza się zwykle przy użyciu próbek krwi lub śliny, a wyniki analizowane są przy użyciu technologii molekularnych.

Badania genetyczne mogą być przeprowadzane przy użyciu różnych metod. Jedną z nich jest analiza polimorfizmów pojedynczych nukleotydów (SNP), która pozwala na identyfikację różnic w sekwencji DNA między osobami. Inną metodą jest sekwencjonowanie całego genomu, które pozwala na zidentyfikowanie wszystkich zmian w sekwencji DNA danej osoby. Obecnie sekwencjonowanie całego genomu jest jednak kosztowne i czasochłonne, dlatego częściej stosowaną metodą jest sekwencjonowanie panelowe, czyli badanie wybranych genów związanych z otyłością.

Polimorfizm genów FTO

Jeden z najczęstszych testów genetycznych wykorzystywanych w celu wykrycia ryzyka otyłości to polimorfizm genów FTO. FTO jest genem, który koduje białko o nieznanej funkcji, ale który jest związany z regulacją masy ciała. W wyniku badań przeprowadzonych na populacjach ludzkich zidentyfikowano wiele wariantów polimorficznych tego genu, które wpływają na skłonność do otyłości. Osoby, które posiadają jeden lub dwa kopie niekorzystnego wariantu FTO, mają zwiększone ryzyko otyłości.

Polimorfizm genów MC4R

Kolejnym testem genetycznym, który może pomóc w wykryciu ryzyka otyłości, jest polimorfizm genów MC4R. MC4R jest genem, który koduje receptor melanokortynowy 4, który odgrywa rolę w regulacji łaknienia i spożycia pokarmów. Mutacje w tym genie prowadzą do zaburzeń w kontroli łaknienia i mogą prowadzić do otyłości. Badania wykazały, że osoby z mutacjami w MC4R mają zwiększone ryzyko otyłości i trudności w utracie wagi.

Badanie genetyczne DNA

Badanie genetyczne DNA to jedno z najbardziej zaawansowanych badań, które można wykonać w celu oceny ryzyka otyłości. Polega na sekwencjonowaniu genomu człowieka i identyfikacji wariantów genetycznych związanych z otyłością. Wyniki badań genetycznych mogą pomóc w ustaleniu, czy dana osoba ma skłonność do otyłości i jakie czynniki genetyczne wpływają na ten stan.

Badania genetyczne dla celów predykcyjnej diagnostyki otyłości są kontrowersyjne z powodu kwestii etycznych. Wymagają one przede wszystkim zgody badanego na wykonanie testów genetycznych oraz uzyskania jego informacji genetycznych. Należy także pamiętać o zachowaniu poufności informacji i ochronie prywatności badanego.

Badania genetyczne mogą pomóc w identyfikacji osób narażonych na ryzyko rozwoju otyłości oraz umożliwić wczesne interwencje i zapobieganie chorobie. Jednakże przed przeprowadzeniem badań należy dokładnie rozważyć kwestie etyczne i zagwarantować poufność informacji genetycznych badanych. Współczesne metody badawcze umożliwiają dokładną analizę genetycznych czynników ryzyka otyłości, co pozwala na lepsze zrozumienie patogenezy choroby i opracowanie skuteczniejszych metod profilaktyki i terapii.

Profilaktyka i leczenie otyłości z uwzględnieniem genetycznych uwarunkowań

Wpływ genetyki na rozwój otyłości jest dobrze udokumentowany, co skłania do zastanowienia się, jak można wykorzystać tę wiedzę do poprawy profilaktyki i leczenia otyłości. W ostatnich latach przeprowadzono wiele badań mających na celu lepsze zrozumienie roli genetycznych czynników ryzyka w rozwoju otyłości oraz opracowanie nowych podejść terapeutycznych.

Podejście do profilaktyki otyłości powinno uwzględniać nie tylko czynniki genetyczne, ale także środowiskowe i behawioralne. Warto zwrócić uwagę na dietę, aktywność fizyczną, styl życia i inne czynniki, które mogą wpływać na rozwój otyłości. W przypadku osób zwiększonego ryzyka otyłości ze względu na czynniki genetyczne, profilaktyka powinna być bardziej intensywna, aby zapobiec wystąpieniu choroby lub zmniejszyć jej nasilenie.

Leczenie otyłości również powinno uwzględniać czynniki genetyczne. Wiele osób z otyłością ma trudności w utracie wagi, co może być związane z ich genetycznymi uwarunkowaniami. Z tego powodu konieczne jest zastosowanie indywidualnego podejścia do terapii, które uwzględnia zarówno czynniki genetyczne, jak i indywidualne potrzeby pacjenta.

Istnieje wiele różnych podejść terapeutycznych do leczenia otyłości, które uwzględniają czynniki genetyczne. Jednym z nich jest podejście oparte na genetycznym profilowaniu pacjentów, które pozwala na określenie indywidualnych czynników ryzyka i potrzeb terapeutycznych. Dzięki temu leczenie może być bardziej skuteczne i dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta.

Innym podejściem jest stosowanie leków, które wpływają na metabolizm, apetyt lub magazynowanie energii, a które są dobierane na podstawie indywidualnego profilu genetycznego pacjenta. Innym podejściem jest wykorzystanie interwencji behawioralnych, takich jak terapia poznawczo-behawioralna lub terapia dietetyczna, która uwzględnia indywidualne potrzeby pacjenta i czynniki genetyczne.

Podsumowując, profilaktyka i leczenie otyłości powinny uwzględniać czynniki genetyczne, aby zwiększyć skuteczność terapii i zapobiec powikłaniom choroby. Dlatego ważne jest, aby przeprowadzać badania genetyczne, które pozwalają na określenie indywidualnych czynników ryzyka i potrzeb terapeutycznych.

Rola diety w ekspresji genów związanych z otyłością

Jednym z głównych czynników wpływających na ekspresję genów związanych z otyłością jest dieta. Konkretnie, skład diety może wpłynąć na regulację ekspresji genów związanych z otyłością. Badania wykazały, że dieta bogata w tłuszcze nasycone i cukry może prowadzić do zwiększenia ekspresji genów związanych z otyłością, a dieta bogata w błonnik i polifenole może prowadzić do zmniejszenia ekspresji tych genów.

Jednym z genów związanych z otyłością, na które dieta ma szczególny wpływ, jest gen FTO. Badania wykazały, że dieta bogata w tłuszcze nasycone i cukry może prowadzić do zwiększenia ekspresji tego genu, co z kolei zwiększa ryzyko otyłości. Z drugiej strony, dieta bogata w błonnik i polifenole może prowadzić do zmniejszenia ekspresji tego genu i zmniejszenia ryzyka otyłości.

Innym genem związanym z otyłością, na który dieta może mieć wpływ, jest gen PPARG. Badania wykazały, że dieta bogata w tłuszcze nasycone i cukry może prowadzić do zwiększenia ekspresji tego genu, co z kolei zwiększa ryzyko otyłości. Z drugiej strony, dieta bogata w kwasy tłuszczowe omega-3 może prowadzić do zmniejszenia ekspresji tego genu i zmniejszenia ryzyka otyłości.

Ponadto, dieta może wpłynąć na ekspresję genów związanych z hormonami regulującymi apetyt, takimi jak geny NPY i POMC. Badania wykazały, że dieta bogata w cukry może prowadzić do zwiększenia ekspresji genu NPY, co z kolei zwiększa apetyt i ryzyko otyłości. Z drugiej strony, dieta bogata w błonnik i polifenole może prowadzić do zmniejszenia ekspresji genu NPY i zwiększenia ekspresji genu POMC, co z kolei zmniejsza apetyt i ryzyko otyłości.

Wnioski wynikające z badań wskazują na to, że dieta może wpływać na ekspresję genów związanych z otyłością i może mieć kluczowe znaczenie w zapobieganiu otyłości.

Rola innych czynników środowiskowych

Obecnie wiemy, że wiele czynników środowiskowych może wpływać na ekspresję genów związanych z otyłością. W tym opracowaniu przedstawimy najważniejsze czynniki środowiskowe, które wpływają na ekspresję genów związanych z otyłością oraz omówimy istniejące badania naukowe w tym zakresie.

Aktywność fizyczna

Niedobór aktywności fizycznej jest jednym z głównych czynników ryzyka otyłości. Badania wykazują, że aktywność fizyczna może wpływać na ekspresję genów związanych z otyłością. Przykładowo, badania na zwierzętach wykazały, że regularna aktywność fizyczna zmniejsza ekspresję genów związanych z gromadzeniem tłuszczu, a zwiększa ekspresję genów odpowiedzialnych za spalanie tłuszczu. Podobne wyniki zaobserwowano u ludzi, gdzie stwierdzono, że regularna aktywność fizyczna może wpływać na ekspresję genów związanych z metabolizmem tłuszczu oraz na redukcję masy ciała.

Stres

Stres jest jednym z czynników środowiskowych, które wpływają na ekspresję genów związanych z otyłością. Badania wykazały, że stres może wpływać na ekspresję genów związanych z metabolizmem glukozy, co prowadzi do zaburzeń w gospodarce węglowodanowej i zwiększonego ryzyka otyłości. Ponadto, badania na zwierzętach wykazały, że stres może wpływać na ekspresję genów związanych z apetytem i spożyciem żywności.

Środowisko zewnętrzne

Środowisko zewnętrzne, w którym żyjemy, również ma wpływ na ekspresję genów związanych z otyłością. Badania wykazały, że ekspozycja na zanieczyszczenia środowiska, takie jak dioksyny, PCB, ftalany i pestycydy, może wpływać na ekspresję genów związanych z metabolizmem tłuszczu. Ponadto, badania wykazały, że niedobór witaminy D może wpływać na ekspresję genów związanych z otyłością, co sugeruje, że odpowiednia suplementacja witaminy D może mieć znaczący wpływ na regulację ekspresji genów związanych z otyłością.

Sen

Zaburzenia snu są coraz częstszym problemem w społeczeństwie i są uważane za czynnik ryzyka otyłości. Badania wykazują, że zaburzenia snu mogą wpływać na ekspresję genów związanych z otyłością. Przykładowo, badania wykazały, że niedobór snu może prowadzić do zaburzeń w gospodarce hormonalnej, co wpływa na apetyt i metabolizm tłuszczu. Ponadto, badania wykazały, że osoby, które śpią mniej niż 7-8 godzin na dobę, mają większe ryzyko otyłości i chorób związanych z otyłością, takich jak cukrzyca typu 2.

Podsumowując, wiele czynników środowiskowych może wpływać na ekspresję genów związanych z otyłością, co może prowadzić do rozwoju choroby. Aktywność fizyczna, stres, środowisko zewnętrzne i sen są tylko niektórymi z czynników, które mogą wpłynąć na ekspresję genów związanych z otyłością. Dlatego ważne jest, aby uwzględniać te czynniki w planowaniu i implementacji interwencji przeciwotyłościowych. Badania naukowe w tym zakresie są nadal prowadzone i mają na celu lepsze zrozumienie mechanizmów molekularnych związanych z ekspresją genów związanych z otyłością oraz identyfikację nowych czynników środowiskowych, które mogą wpływać na ryzyko otyłości.

Bibliografia

Żukiewicz-Sobczak W, Wróblewska P, Zwoliński J, Chmielewska-Badora J, Adamczak M, Krasowska E. Genetyczne uwarunkowania otyłości. Pediatria Współczesna. 2015;17(3):58-66.

Czarnywojtek A, Owecki M, Bielecka-Kowalska A, et al. Polimorfizmy genu FTO jako czynnik ryzyka otyłości i cukrzycy typu 2. Endokrynol Pol. 2013;64(5):357-362.

Kuryłowicz A. Genetyka otyłości i zespołu metabolicznego. Diabetol Prakt. 2012;2(1):23-31.

Luszawska-Kutrzeba T, Kuryłowicz A. Genetyczne aspekty otyłości. Pielęg Pol. 2011;1:62-65.

Rumińska M, Wójcik M, Czerwińska-Rogowska M, et al. Polimorfizmy w genie FTO a otyłość u dorosłych Polaków. Bromat Chem Toksykol. 2014;47(4):749-753.

Skowrońska B, Woźniak S, Syrenicz A, et al. Polimorfizm genu MC4R a otyłość. Endokrynol Pol. 2008;59(5):389-393.

Stepaniak U, Micek A, Grosso M, et al. Związek między polimorfizmem w genie FTO a występowaniem otyłości w populacji polskiej. Med Wieku Rozwoj. 2011;15(4):404-411.

Zieliński H, Bednarska-Makaruk M, Pająk A, et al. Genetyczne uwarunkowania otyłości u młodzieży w Polsce - badania epidemiologiczne. Med Wieku Rozwoj. 2012;16(2):108-119.

Zieliński H, Michałowska-Sawczyn M, Łuczyński W, et al. Mutacje w genie proopiomelanokortyny a występowanie otyłości u młodzieży. Endokrynol Pediatr. 2007;6(3):13-18.

Czarnywojtek A, Owecki M, Bielecka-Kowalska A, et al. Polimorfizmy genu FTO jako czynnik ryzyka otyłości i cukrzycy typu 2. Endokrynol Pol. 2013;64(5):357-362.

Kuryłowicz A. Genetyka otyłości i zespołu metabolicznego. Diabetol Prakt. 2012;2(1):23-31.

Luszawska-Kutrzeba T, Kuryłowicz A. Genetyczne aspekty otyłości. Pielęg Pol. 2011;1:62-65.

Walczak-Drzewiecka A, Sliwinska A. Epigenetyczne modyfikacje DNA a otyłość. Postepy Hig Med Dosw. 2017;71:1163-1173.

Wiśniewska A, Majcher A, Stelmach-Mardas M, et al. Genetyczne czynniki ryzyka otyłości – polimorfizmy genów związanych z metabolizmem węglowodanów, lipidów i białek. Nowa Med. 2015;2:92-98.

Zadrożna-Świątkiewicz A, Kucharska A. Geny i otyłość – czyli jak geny wpływają na nasze tłuszcze. Żyw Człow Metab. 2013;XL(3):223-228.

Zych K, Czarnecka M, Kępka A, et al. Genetyczne uwarunkowania otyłości – przegląd literatury. Stud Med. 2018;34(1):9-16.

Żukiewicz-Sobczak W, Wileńska I, Marczak M, et al. Polimorfizmy w genach związanych z otyłością a styl życia i poziom spożycia wapnia i witaminy D. Żyw Człow Metab. 2016;43(2):122-128.

Piórecka, B., & Kupczyk, D. (2017). Wpływ czynników środowiskowych na rozwój otyłości. Forum Zaburzeń Metabolicznych, 8(1), 32-39.

Wojciechowska, A., & Ilowska, K. (2017). Testy genetyczne w medycynie i aspekty bioetyczne ich stosowania. Postępy Higieny i Medycyny Doświadczalnej.

Gajewska, D., Hady, H. R., & Wojtas, A. (2018). Przyczyny i skutki otyłości–aspekty molekularne. Journal of Education, Health and Sport, 8(6), 729-745.

Łaczmański, Ł., & Szczuko, M. (2016). Otyłość–choroba cywilizacyjna. Nowa Medycyna, 6, 42-47.

Głogowska-Szeląg, J. (2019). Otyłość w kontekście zespołów genetycznych. Endokrynologia, Otyłość i Zaburzenia Przemiany Materii, 15(2), 104-111.

Jastrzębska-Mierzyńska, M., Ostrowska, L., & Hady, H. R. (2018). Epigenetyka a otyłość. Problemy Higieny i Epidemiologii, 99(1), 1-6.

Świątkowska, E., & Rzońca, P. (2018). Otyłość–wyzwania dla medycyny i genetyki. Postępy Higieny i Medycyny Doświadczalnej, 72(0), 431-444.

Woźniak, Ł. A., Adamczyk, P., & Łuczyk, R. (2016). Leczenie farmakologiczne otyłości. Forum Zaburzeń Metabolicznych, 7(3), 105-110.

Sowińska, A., Łaczmański, Ł., & Klimaszewska-Rembiasz, M. (2020). Wpływ stylu życia na rozwój otyłości–aspekty kulturowe i genetyczne. Psychiatria Polska, 54(6), 1095-1106.

Wojtas, A., Hady, H. R., & Gajewska, D. (2017). Skuteczność żywienia w profilaktyce i leczeniu otyłości. Pielęgniarstwo Chirurgiczne i Angiologiczne, 5(3), 103-111.

Świątecka G, Zwierzchowski L. Dietetyka molekularna – wpływ diety na ekspresję genów. Bromat Chem Toksykol. 2013;46(3):201-210. doi:10.2478/bct-2013-0024

Przychodzeń S, Oświęcimska J, Kaczmarek M. Wpływ dietetycznych czynników ryzyka na ekspresję genów związanych z otyłością. Probl Hig Epidemiol. 2016;97(2):152-156. doi:10.1016/j.biotechadv.2011.08.021

Wiśniewska A, Gajewska M, Ambroszkiewicz J, et al. Wpływ diety na ekspresję genów związanych z otyłością i chorobami metabolicznymi. Nowa Med. 2017;80(1):12-19.

Siuba-Strzelińska M, Słowińska MA, Głąbska D. Dieta a ekspresja genów związanych z otyłością – czy istnieje związek?. Roczn PZH. 2017;68(1):9-15. doi:10.32394/rpzh.2017.0002.

Kozłowska-Wojciechowska M, Dobosz T. Otyłość a dieta: wpływ rodzaju i składu diety na profil genów związanych z otyłością. Endokrynol Pol. 2014;65(1):63-70. doi:10.5603/EP.2014.0010

PAKIETY WSPÓŁPRACY ONLINE

 

PAKIET EKONOMICZNY

TRENING lub ŻYWIENIE

PAKIET STANDARD

TRENING  + ŻYWIENIE

PAKIET VIP

TRENING + ŻYWIENIE + MOTYWACJA

Plan treningowy lub żywieniowy.

Indywidualny plan treningowy i żywieniowy

Stworzony z myślą o osobach, potrzebujących indywidualnego podejścia i maksymalnego wsparcia
  • Konsultacja trenerska lub dietetyczna z wywiadem zdrowotno-żywieniowym
  • Plan treningowy lub żywieniowy
  • Narzędzia do pracy własnej, które wesprą Cię w realizacji celów.
  • Cotygodniowe raporty z informacją zwrotną dla klienta.
  • Opieka trenerska lub żywieniowa za 12 zł dziennie!
  • Konsultacja wstępna z wywiadem zdrowotno-żywieniowym i trenerskim
  • Indywidualny plan treningowy z ćwiczeniami do wykonywania w domu lub siłowni
  • Plan żywieniowy dopasowany indywidualnie pod względem kaloryczności i sezonowości produktów, a także Twoich preferencji kulinarnych oraz trybu życia.
  • Narzędzia do pracy własnej, które wesprą Cię w realizacji celów.
  • Cotygodniowe raporty z informacją zwrotną dla klienta.
  • Wsparcie na każdym etapie osiągania celu (WhatsApp)
  • Opieka trenerska i żywieniowa za 17 zł dziennie!

 

  • Konsultacja wstępna z wywiadem zdrowotno-żywieniowym i trenerskim
  • Indywidualny plan treningowy z ćwiczeniami do wykonywania w domu lub siłowni
  • Plan żywieniowy dopasowany indywidualnie pod względem kaloryczności i sezonowości produktów, a także Twoich preferencji kulinarnych oraz trybu życia.
  • Narzędzia do pracy własnej, które wesprą Cię w realizacji celów.
  • Indywidualny program motywacyjny – praca nad Twoją motywacją i zmianą nawyków żywieniowych na całe życie.
  • Cotygodniowe raporty z informacją zwrotną dla klienta.
  • Wsparcie na każdym etapie osiągania celu (telefon, rozmowa wideo, e-mail, WhatsApp)
  • Pełna opieka za 21 zł dziennie!
360 zł 510 zł 630 zł
KUP TERAZ KUP TERAZ KUP TERAZ
Newsletter
Zostaw e-mail i bądź na bieżąco z nowościami z dziedziny diety i treningu
Podając adres wyrażasz zgodę na otrzymywanie od nas maili.
do góry
Sklep jest w trybie podglądu
Pokaż pełną wersję strony
Sklep internetowy Shoper.pl